You are currently browsing the category archive for the ‘சினிமா விமர்சனம்’ category.

ராக்கி மலைத்தொடரில் இயற்கைச்சூழலில் அமைந்த வயோமிங் எனும் சிறு நகரை அடுத்து வசிக்கும் இரு (முதிய) நண்பர்கள் ஐய்னரும், பார்ட்லியும். தன் மனைவி, மகனின் மறைவுக்குப் பிறகு தனிமையாகிவிட்ட ஐய்னரின் உலகத்திற்குள் வந்து சேருகின்றனர் அவரின் மருமகள் ஜீனும், பேத்தியான சிறுமி கிரிஃபினும். (ஜீன் தனது ஆண் நண்பனின் குரூர மனப்பான்மையால் மகள் கிரிஃபினோடு வீட்டைவிட்டு வெளியேறி ஐய்னரிடம் வந்து சேர்கிறாள்).

தன் மகனை விபத்தில் சாகடித்தவள் என தன் மருமகளை குற்றவாளியாகப் பார்க்கும் ஐய்னர், முற்றுப்பெறாதக் கோடாக முடிவுற்ற தன் மகனின் வாழ்க்கையை எண்ணி வேதனையில் இன்னமும் புழுங்கிக் கொண்டிருப்பவர். இந்நிலையில் தாயையும் சேயையும் அரைமனதோடு அவர் வீட்டில் தங்க இடமளிக்கிறார். இதற்குபின் அவ்விரு முதியவர்களுக்கும் சிறுமி கிரிஃபினுக்குமிடையில் கல்லிடைச் செடியென வளரும் நட்பு, அவ்வப்போது மலைக்காட்டிலிருந்து குடியிருப்புக்களை நோக்கி வரும் கரடி, ஜீனைத்தேடி வயோமிங் நகருக்கு வரும் அவளின் ஆண் நண்பன் என கதை சில பிரிவுகளைக் கொண்டிருப்பினும் அவை மையநீரோட்டமான முதியவர்களோடு இணைந்தே பயணிக்கிறது.
"பார்ட்" எனும் கரடி படத்தில் "உயிரின்" குறியீடாக இயங்குகிறது. எங்கோ இயற்கையின் மூலையில் கிளம்பி, சற்று காலம் மனிதரிடையில் இயங்கி, சிறைப்பட்டு இறுதியில் மீண்டும் புறப்பட்ட இடத்தோடு கலக்கிறது கரடி.
மூப்பும், பிணியும் கவிய தனிமையின் இழைகள் மிகுந்த வறட்சியும், சிடுக்குமாகிவிடுவதை பார்ட்லி, ஐய்னரின் பரிதவிப்பான பாத்திரங்கள் தெளிவாக்குகின்றன.
நவீன வாழ்க்கைமுறை, குடும்பமெனும் சித்திரம் மீது கசப்பின் வண்ணங்கள் நிறைந்த ஒரு கோப்பையை எப்போதும் கைத்தவறி கவிழ்ந்து விடுகிறது. அதன்பின் சிதைந்து எந்தவொரு சட்டகத்திலும் மாட்டவியலாது அர்த்தமும், வடிவமும் தேடிக்கொண்டு வறண்ட அதன் பிம்பம் நம்மை நிம்மதி இழக்கவைக்கிறது. அத்தகு பிம்பமாய் நம்முன் உலாவுகிறாள் ஜீன்.

வாழ்வின் களங்கமற்ற சின்னஞ்சிறு அதிசயங்களை பேசுபவர்கள், அதிர்ச்சிகளையும், வக்கிரமனதின் அருவருப்பான செயல்பாடுகளையும் ஏற்கவியலாது கண்ணீரையும், ஆழ்ந்த விம்முதலயும் கொண்டிருப்பவர்கள், பூச்சுகளற்ற மொழியை உடையவர்களென போற்றப்படும் சிறுவர் – சிறுமியர்களுக்குரிய பாங்குடன் வரும் சிறுமி கிரிஃபின் பாராட்டுதலுக்குரியவள். தெளிந்த நீரோடை போலான கதையோட்டம், கதை சொல்ல தெரிவு செய்த சூழல், இயற்கையோடு மனிதனுக்கு ஏற்படும் இசைவுதன்மை என அடிநாதமாக பல நல்ல விசயங்கள் உண்டு. அனுபவமிக்க நடிகர்கள் தங்களின் பங்கை செவ்வனே நிறைவேற்றியிருக்கின்றனர். இயக்குனர் லாஸி ஹால்ஸ்ட்ராமிற்கு வந்தனங்கள்.

தமிழ் திரைப்படம் – உப்பு

சரிவிகிதக் கலப்பா?

 

ஆந்திராவிலிருந்து தமிழகத்திற்கு பிழைப்பு தேடிவரும் உப்பு என்ற பெண்ணை மையமாகக் கொண்டு நகர்கிறது கதை. உப்புவின் தாத்தா ஓபயா, அரைகுறைப் படிப்பறிவுடைய அவளின் கணவன், தங்களைப் போல துப்புரவு பணியில் கஷ்டப்படவேண்டாம் என்று மீட்டர் வட்டிக்கு கடன் வாங்கி கொடுக்கிறார். சூழ்நிலைக்காரணிகளால் அவன் வியாபாரம் நடத்தவியலாமல்போக, வட்டிக்கு பணம் கொடுத்த கும்பலின் நச்சரிப்பு அதிகமாகிறது. இதற்கிடையில், பாதாள சாக்கடை அடைப்பை அகற்றும் பணியில் ஒபயா சாக்கடை குழியிலேயே மாண்டுவிட, வட்டி கும்பல் முப்பது நாள் கெடுவிற்குள் பணம் கொடுக்காவிட்டால் உப்புவை மும்பை சிவப்பு விளக்கு பகுதியில் விற்றுவிடுவோம் என்று மிரட்டுகிறார்கள். பணியில் இருக்கும்போது இறந்த ஒபயாவிற்கு அரசாங்கத்திடமிருந்து வரவேண்டிய ஒரு லட்சரூபாய் உதவித்தொகை வரத்தாமதமாகிறது. அரசிடமிருந்து பணம் வந்ததா? தன்னை கருக்கலைப்புக்கு உட்படுத்தி மும்பை சிவப்பு விளக்குப் பகுதிக்கு ஏற்றுமதி செய்யத்தயராக இருக்கும் வட்டிகும்பலிடம் கெடு முடிவதற்குள் உப்பு பணத்தை செலுத்தினாளா? என்னும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லி முடிகிறது இந்தப் படம்.

முப்பதாயிரம் தொழிலாளர்கள் நூத்திப்பத்தொன்பது கழிவகற்றும் பாதாள நிலையங்களில் தங்களுக்கான பாதுகாப்பு உடையின்றி, முகக்கவசமின்றி, பிரவகிக்கும் விஷவாயுக்களிடையே பணி செய்து வருவது சென்னைக்கு மட்டுமல்லாமல், எந்த ஒரு பெருநகருக்கும் பொருந்தும். பாதுகாப்பு உடைகள் அணிந்தால் பாதாள சாக்கடைக்குள் இறங்க முடியவில்லை, துவாரம் சற்று பெரிதாக இருந்தால் வசதியாக இருக்கும் என்ற அவர்களின் கோரிக்கைக்கு அரசு இன்றுவரை செவிசாய்த்திருப்பதாக தெரியவில்லை.

சாக்கடை அள்ளுவது, குப்பை எடுப்பது, கழிவை அகற்றுவது என துப்புரவு தொழிலாளர்களின் பல்வேறு கோணங்களை ஏகதேசமாக சொல்லமுயற்சி செய்திருக்கிறார் இயக்குனர் செல்வராஜ் – பாராட்டுக்கள்.

தொல்பாவை கூத்தில் காணக்கிடைக்கும் கர்ணபரம்பரைக் கதைகளின் ஒன்றான "நீலகண்டப்பறவையைக்" குறித்தக் கேள்விகளிலும், தேடுதல்களிலும் கழியும் உப்பின் பால்யப் பிராயம் மட்டுமின்றி, பின்னாளில் கனவில் காணும் அந்த புனைவுப் பறவையை கையில் பச்சைக்குத்திக் கொள்ளும்போது அந்தப் பறவையின் குறியீடாக அவளே மாறுகிறாள். இதற்கு பாரதிராஜாவின் பின்னணிக்குரலில் விளக்கமேதும் படத்தின் இயக்குனர் சொல்லியிருக்கத் தேவையில்லை.

சுருட்டோடு அலையும் துப்புரவு பணிசெய்யும் பெண்கள், காய்கறி விற்கும் விதவை, கந்துவட்டிக்காரர்களின் அடாவடி, சித்தம் கலங்கியவனை தன் உடற்பசிக்கு பயன்படுத்திக்கொள்ளும் சாரயம் விற்பவள், புதுமாப்பிள்ளை என சம்பவம் சார்ந்து விரியும் பாத்திரங்களுக்கு இந்தப்படத்தில் பஞ்சமேயில்லை. ரோஜாவின் நடிப்பில் முதிர்ச்சி தென்படுகிறது. கே. ராஜன், ஒபயா பாத்திரமாகவே மாறியிருக்கிறார். மற்ற நடிகர்களும் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட பாத்திரத்தில் கச்சிதமாக நடித்திருக்கிறார்கள்.

திரைக்கதையை சற்று கச்சிதப்படுத்தியிருந்தால் "குறிப்பிடத்தக்கப் படம்" என்றாகியிருக்க வேண்டிய திரைப்படம் "பாராட்டுகளைப் பெறும் முயற்சி" என்ற நிலையில் நின்றுவிடுகிறது.

வலைப்பதிவிற்கு வருகை தரும் தோழமைக்கு, நன்றாய் இல்லையென்று சொல். வாசித்துவிட்டு ஒதுக்கப்படவேண்டியவை என்று கூறு. நிராகரிக்காதே. கூர்விமர்சனம் தீட்டி மீண்டும் வர வேண்டும் நீ. காத்திருப்பேன். நன்றி.
திசெம்பர் 2021
தி செ பு விய வெ ஞா
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Blog Stats

  • 20,409 hits